Menu główne
kalendarz
Władze
Członkostwo
Drużyna
Imprezy
Publikacje
Podia

Jesień to czas na wspomnienia i historię kolarstwa.

Niepublikowany materiał ze strony http://barc-dabrowka.pl/
Przeleżał prawie rok i możliwe, że fani kolarstwa zdążyli się z nim zapoznać ale dla szerszej rzeszy kolarzy warto go przypomnieć.
Na naszej stronie publikujemy pełny tekst napisany przez naszego klubowicza Pawła Niedbałę.

"

O moim kolarstwie

Ostrołęka wraz z okolicami była i jest usportowiona, ale tylko w kategoriach młodzieżowych. Jeżeli już ktoś dotrwał do kategorii dorosłych i coś osiągnął to raczej tylko dzięki swemu samozaparciu i zaangażowaniu; zazwyczaj też z pomocą jakiegoś zapaleńca-trenera. Nigdy nie było w Ostrołęce takiej atmosfery, polityki, ani działaczy, którym by zależało na wychowaniu jakiegoś znaczącego sportowca. Nie dokona tego urzędnik „od sportu”, który chce „odwalić” swoje godziny i mieć spokój. A znaczący sportowiec to brak spokoju... . Zmarnowało się tak dużo talentów i szans na międzynarodowe osiągnięcia; zarazem zmarnotrawiono zaangażowanie nie tylko samych sportowców, lecz i sporego grona trenerów, prawdziwych pasjonatów, społeczników. Tym większa więc zasługa, iż kilku osobom z kurpiowszczyzny udało się przebić przez tę barierę niemożności i coś osiągnąć. W kolarstwie taką osobą był mieszkaniec Dąbrówki Paweł Niedbała, ze sporym powodzeniem ścigający się w latach 1984-1985 z najlepszymi wówczas kolarzami w Polsce. Poproszony o trochę wspomnień napisał parę zdań.

Moja przygoda kolarska zaczęła się w 1980 r. Raczej nie zrobiłem swoją mizerotą wrażenia na trenerze. Długo mi zajęło „wychodzić” rower – który oględnie mówiąc nie za bardzo pasował do wzrostu... . Po dwóch tygodniach cieszenia się sprzętem był obóz sportowy, gdzie zaliczyłem pierwszego „szlifa” na kolanie - to taki kolarski „tatuaż”. Z obozu prosto na pierwszy wyścig, który był eliminacją do Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży. Tu strupek został na asfalcie, a na kolanie pamiątka widoczna do dziś. To były moje jedyne osiągnięcia w pierwszym roku „kariery” kolarskiej. Bardzo znaczące! Po takich akcjach, albo się rezygnuje, albo bardziej jeszcze mobilizuje i dostaje przysłowiowego „kopa”. Na mnie podziałał mobilizująco ten „chrzest”, zwłaszcza, że mimo kraksy jazda była zadowalająca.

Następny rok to była walka o przetrwanie klubu, który chciano rozwiązać. Trener-wizjoner nie kazał nam oddawać rowerów licząc, że może nadejdą lepsze czasy. Nadeszły... trochę lepsze. Pan Kazimierz Górski po prostu radził systematycznie trenować i tak przetrwać trudny czas. Tak też robiłem. Wtedy także zaciągnąłem do kolarstwa młodszego o dwa lata kolegę z Dąbrówki Sławomira Mąkę.

Rok 1982 to dalsza klubowa bieda. Jednak już się pojawiło kilka znaczących przypadków. Na początku maja wziąłem udział w Mistrzostwach Polski zrzeszenia LZS w Jeleniej Górze, na które trzeba się było wpierw zakwalifikować. Wówczas pierwszy raz w życiu widziałem góry. Ku przede wszystkim memu zdumieniu zająłem tam 4 lub 5 miejsce w wyścigu na siedem km pod górę na czas. Z tym, że miejsca 3-5 to był ten sam czas – decydowały ułamki sekundy. Następnie w połowie sezonu zakwalifikowałem się w Ciechanowie do Mistrzostw Polski juniorów (wówczas 17 i 18-latków). Niby nic takiego, ale liczył się styl. Niedaleko przed metą zauważyłem, że prawie nie mam powietrza w przednim kole. Zacząłem spływać na tył peletonu by się wycofać. Gdy byłem na samym końcu mignął mi napis 1 km (do mety) więc postanowiłem dojechać. Było pod górę, co dawało pewną szansę. I tak peleton lewą, coraz mocniej rozciągnięty, a ja prawą... . Metę minąłem na 4 pozycji, mając przewagę prędkości nad czołówką. Jeszcze ze 20 metrów i bym z nimi wygrał! Jednak na MP do Opola nie dojechałem, z bardzo wówczas prozaicznego powodu: Pociąg na „Wschodnim” tak był zapchany, że nie dało się doń wsiąść z rowerem. Te wyniki, choć nic nie znaczące, były dowodem, że mimo wszelkich przeciwieństw warto trenować i że jest sens ciągnąć to dalej; dawały takiego pozytywnego kopa odnośnie przyszłości.

Wyścigów było mało a prawie na wszystkie jeździłem sam. Sami też ze Sławkiem pojechaliśmy do Wałbrzycha na Górskie Szosowe Mistrzostwa Polski. Tym razem to on pierwszy raz był w górach, ja drugi raz. Mieszkanie było w Wałbrzychu, start 20 km od miasta a my na rowerach. Sławek był 9 w Juniorach Młodszych, mimo, że nie bardzo wiedział gdzie jest meta, gdyż było słabe oznakowanie. A możliwy był nawet medal! Ja jechałem w czubie ale nie dojechałem do mety. Śniadanie było rano, nasz start późno, po nich i po prostu w pewnym momencie stanęło się z głodu. Ale ze swej jazdy byłem bardzo zadowolony. Zastanawiające, że obaj, pochodząc z nizinnych Kurpi, znakomicie sobie radziliśmy po górach.

W tym też sezonie dołączył do grupy rówieśnik Sławka Marek Karczewski. Szybko dały się zauważyć jego predyspozycje do jazdy na czas i przełajowej (co mi akurat nie za bardzo wychodziło). Któż mógł wówczas przypuszczać, że „po wiekach” to właśnie on ciągnął będzie te kolarskie sanie - wszak to nasz dzisiejszy twórca i prezes Klubu Kolarskiego 24h. Niekwestionowanie dzierży dziś pierwszeństwo pośród ostrołęckich działaczy kolarskich. Za nim daleko nic... .

To był rok nie tylko intensywnego trenowania, lecz i zapowiedzią dość tłustego następnego.

NiedbalaPawel.JPG

Zaczęło się już w kwietniu na tzw. „Rozpoczęciu Sezonu” w Przasnyszu. Była dość mocna obsada seniorów, ale nas juniorów było mało i sędziowie puścili nas razem z seniorami, oddzielnie tylko klasyfikując. Przyjechałem w chyba sześcioosobowej ucieczce, od której przed metą odskoczył Ryszard Szurkowski. Było to miłe dla osiemnastolatka (i pół). Zaraz potem w eliminacjach do MP LZS dwa drugie miejsca na etapach i drugie w klasyfikacji generalnej. Na finałach było ósme miejsce, które traktowałem jako dotkliwą porażkę, tym bardziej, że odpadłem kilka kilometrów przed metą od ośmioosobowej ucieczki. Nawiasem mówiąc, ucieczki i finisze lekko pod górę to były moje „specjalności”. Za mało było startów, ale nie wiele tu ode mnie zależało. W tzw. międzyczasie Sławek Mąka wygrywa w pięknym stylu Spartakiadę Młodzieży w Sobótce, co wcale nie było niespodzianką. Rozpisywały się o tym wszystkie gazety sportowe i nie tylko sportowe; była krótka relacja w głównym wydaniu Dziennika Telewizyjnego. Ja kwalifikuję się z trzeciego miejsca na Mistrzostwa Polski juniorów w Szczecinie. Czuję się tam świetnie, w peletonie jadę niemal jak na wycieczce. Mam już wcześniej obmyślony plan by odjechać jakieś 5 km przed metą. To było ryzykowne, ale moją piętą achillesową było słabe radzenie sobie w tłoku. Mimo niezłej szybkości generalnie wolałem nie stawiać na finisz z grupy. Defekt (guma) pokrzyżował plany. Ciekawostka: Zwycięzca zrobił tak, jak ja zamiarowałem. Następnie ja, Sławek Mąka i Marek Karczewski udaliśmy się na Górskie Mistrzostwa Polski do Wałbrzycha. Jak zwykle sami – nic, że to czołówka polskich kolarzy... . Sławek zastanawiał się czy odjeżdżać na tej czy na następnej górze (on w wyścigach górskich miał głównie taki dylemat!) i na płaskim fragmencie trasy wjechał w jakąś dziurę w drodze i leżał, uszkadzając rower. Ja w juniorach jechałem w pięcioosobowej ucieczce, z której jeden odjechał i wygrał, nas zaś dogonił peleton na dłuższym płaskim odcinku. 1 km przed metą kraksa zatarasowała drogę, trzeba było wyhamować do zera a za blisko było do mety by nadrobić. Skończyłem na 14 miejscu. Marek też był mocny ale z wyniku i on nie był zadowolony. Ponadto miałem w sezonie dwie bardzo udane etapówki. Mniejszym folklorem nie ma co się zajmować. Summa summarum cała nasza trójka miała wyniki zdecydowanie mniejsze od posiadanej klasy sportowej. Mi najbardziej szkoda było tych dwóch imprez mistrzowskich. Zdecydowanie za mało mieliśmy startów.

Jednakże i tak Sławek został powołany do kadry narodowej juniorów, pod kątem przygotowań do mistrzostw świata (trenerem był Stanisław Szozda), ja zaś do kadry LZS seniorów. Oznaczało to dwutygodniowe obozy szkoleniowe każdego miesiąca od listopada do marca. To już była inna bajka. Zasadniczo, właśnie teraz zaczynało się prawdziwe kolarstwo, którego dane mi było trochę popróbować. Na obozach tych było sporo nazwisk znanych z mediów. Zadziwiająco dobrze sobie radziłem.

Pierwsze pół sezonu „seniorskiego” 1984 r. to głównie nauka. Trafiały się surowe lekcje... . Kolarstwo seniorskie diametralnie różniło się od juniorskiego, ale lepiej mi odpowiadało. Mniej tu szarpaniny, bezpieczniej. W ogóle w kolarskim peletonie prawie wcale nie spotykało się jazdy faul (choć czasem bywało ciasno...). W drugiej części sezonu na niektórych wyścigach, czy tylko etapach czułem się już jak stary rutyniarz. Dwa razy wykonałem normę na I klasę sportową. By ją zdobyć trzeba było być w dziesiątce generalki na dużym ogólnopolskim wyścigu, lub w piętnastce na Mistrzostwach Polski. Ja raz byłem 3 a raz 9. Ponadto w dwóch innych przypadkach przeszkodziły defekty. Ale zdarzały się i słabe starty, np. na MP; byłem nierówny. Z mojego rocznika, pierwszaków seniorskich, było nas tylko kilku którzy coś znaczyliśmy w peletonie, przynajmniej na niektórych wyścigach. Na koniec sezonu przyszła do kluby wiadomość z PZKol, że zostałem zaliczony do zaplecza kadry narodowej. To oznacza, że uznano mnie za „obiecującego”. Ale tak naprawdę to nic z tego nie wynikało praktycznego. Spodziewałem się powołania do Legii, kluby wojskowego, by odbyć zaszczytną służbę wojskową i rozwijać się sportowo w lepszych warunkach, ale się nie doczekałem. Było to dla mnie zawodem. Nie tylko względy czysto sportowe decydowały o takich powołaniach... . Myślałem wtedy o zakończeniu tej zabawy.

Trochę mnie trener zmobilizował, załatwił odroczkę, po tym powtórka przygotowań na obozach LZS-siackich. W drugiej części 1985 r. - zazwyczaj drugie połówki sezonu miałem lepsze – byłem naprawdę mocny, tylko jeździłem trochę nieszczęśliwie. Raz zabrakło 3 sekund do I klasy, innymi razy defekty, kraksy. I w sumie nieudany rok. Nie było stypendium, nie było roweru; było za to... powołanie do Legii! To też „sprawka” trenera Górskiego. Ale już zadecydowałem o zakończeniu przygody sportowej. Znudziła mi się rola wiecznego kopciuszka i poszedłem w kamasze na 2 lata. Wówczas odbierałem to jako porażkę życiową, ale z perspektywy czasu inaczej to oceniałem.

Po wojsku był jeszcze dwuletni epizod trenerski, który mile wspominam.

Następnie moje kolarstwo poszło w zapomnienie.

uDEjhg0kQ_F1WyJZVUm01x1Xc7SGL08v8FLIBUk0

Z tak poważnie traktowanego sportu musi coś pozostać, co przekłada się na tzw „życie”. Przede wszystkim, jakikolwiek sport to pewna ekstremalność, a to sprawia, że pewne sytuacje życiowe, wydające się trudnymi, stają się trudne tylko pozornie. Sport to całkowite zaangażowanie, stąd następnie i poważne traktowanie tego co się robi w życiu. Albo robię coś z zaangażowaniem, albo wcale. Nie ma wtedy nudy. Zgodne to z rzymską maksymą: „Cokolwiek robisz, rób dobrze”.

A może jakaś rada dla początkujących sportowców? Przede wszystkim, żeby mieli do tego pewien dystans. Z jednej strony, nic się nie osiągnie bez zaangażowania i wyrzeczeń, z drugiej zaś, należy z góry postawić sprawę tak, że ewentualny brak sukcesu sportowego nie będzie oznaczał porażki życiowej.

Przygoda sportowa oznacza dużo miłych wspomnień. Chyba nie tylko moje często łączą się z osobą naszego trenera Kazimierza Górskiego, mieszkającego w Laskowcu. Konkretnych sukcesów młodzieżowego kolarstwa ostrołęckiego było naprawdę wiele. To kilka medali mistrzostw Polski, kilkunastu członków kadry narodowej – młodzieżowej i juniorskiej – jedna wygrana eliminacji do mistrzostw świata... . Wszystkiego tego przyczyną i zasługą jest „nasz Trener” - jednoosobowo! Był dla nas wielkim autorytetem. Osobiście postrzegałem go bardziej jako psychologa, niźli statystę z notesem; raczej doradzał, niźli prowadził za rączkę. Każdy czuł, że ma w nim przyjaciela, że jest rozumiany. No i te słynne powiedzenia... o których pewnie nawet sam nie wie jak słynne(!): „Żarty się skończyły!” Lub w krótszej wersji: „Koniec żartów”. Ja sobie najbardziej upodobałem: „Nie ma, że nie można!” To było coś jak motto życiowe (sic!). A jak ocenić taką sytuację: Otóż na jednym z wyścigów w Szczecinie na ostatnim zakręcie ostatniego etapu tak mnie zcięło, że powstały duże braki skóry od kostki lewej nogi aż po łopatkę. Najgorzej na tym wyszło udo i łokieć. Strój i jeden but w strzępach. Nie mówiąc o rowerze! Po ok dwudziestogodzinnej podróży ciężko było się poruszać, ubrania powtapiane w te strupy, ból przy każdym ruchu. Wtedy przypadkiem spotykam trenera przed Domem Sportowca w Wojciechowicach. Trochę się zacząłem wypłakiwać, oczekując współczucia, pociechy... . „Pociesz się, że to nie ostatni raz” - pocieszył trener. Mnie zaś aż skręciło – ze wstydu, że zrobiłem z siebie takiego mięczaka. I jak tu Takiego nie pamiętać?! Jeśli się zdarzy Trenerowi to przeczytać, to serdecznie Pana Kazia pozdrawiam i dziękuję!

Ostrołęckie kolarstwo powoli wydobywa się z niebytu, oddolnie, głównie dzięki organizacyjnej pasji wspominanego już Marka Karczewskiego. Dało się to zauważyć i w Dąbrówce, gdzie zorganizowany został jeden z wyścigów cyklu „Kurpie MTB” przez KK24h, przy współudziale naszego Wójta i znaczącej pomocy miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej. Zjechało się sporo ponad setkę amatorów ścigania z kilku województw, co było udaną promocją naszej wioski i gminy. Zwłaszcza wyjątkowej urokliwości trasa wyścigu przypadła do gustu zdecydowanej większości kolarzy.

Również przez naszą wieś w czwartkowe letnie popołudnia śmiga peleton kolarzy szosowych. Nie są to formalnie wyścigi, ale de facto są nimi – z metą przed rondem w Kurpiewskiech. Działa to na zasadzie: „Skrzykujemy się i ścigamy”. Nie ma tu sędziów, ani organizatora. Wystarczył pomysł, który się przyjął, dając frajdę nie mniejszą niż „poważne” wyścigi. Każdy może przyłączyć się do tej zabawy. Trzeba jednak mieć na względzie, że tu się jeździ ze średnią ok 40 km/h.

Zanosi się, że to jeszcze nie wszystkie pomysły inicjatyw sportowych dla Dąbrówki. Oby spotkały się ze zrozumieniem oraz poparciem i wsparciem! Liczymy także na lokalnych /i nie tylko/decydentów.

Paweł Niedbała

Dąbrówka grudzień 2016"


Kolejne odnalezione kolarskie publikacje niebawem...

Forum
  • Forum
KURPIE MTB - ZAPISY
  • KurpieMTB
Reklama
  • KurpieMTB
  • Historia
  • WSC
  • YouTube
Sponsorzy
  • Best-Office
  • Cuba-Libre
  • Gabriella
  • JBB
  • Darex
  • SERAFIN
Partnerzy
  • extreme
  • LASY PAŃSTWOWE
  • Mosir
Polecamy
  • Linki
  • adwokat
  • ERGO
  • ResMot
  • Pensjonat Wioletta
  • WiesMar
Media
  • eostroleka
  • moja-ostroleka
  • rozmaitosci
  • radioOKO
  • tygodnik